Omdat het in het dal (780 m hoog) te warm zou worden (36 graden) besloten we om onze dag in de bergen door te brengen. We reden van Dimaro naar M.di Campiglio, dat deel uitmaakt van de Brenta-groep van de Dolomieten.
Vanuit dat stadje hebben we de kabelbaan genomen naar Pradalago, op een hoogte van 2100 m, waar het (maar) 26 graden warm was.
Het enige haalbare pad (qua moeilijkheidsgraad) leidde naar een meer en zou een uurtje wandelen zijn. Wat we niet wisten was dat we dat getal minstens maal twee moesten doen. Na twee uren sukkelen over stenen, rotsblokjes en zo… hadden we zo ver gedaald, maar nog steeds geen meer gezien. Omdat de klim terug minstens even heftig zou worden, besloten we maar wijselijk terug te keren. Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik de terugweg ferm onderschat had, of toch op zijn minst mijn eigen conditie. Bij het halen van de eindmeet, als je dat al zo kunt noemen, was ik op. Toegegeven, Erik was dat niet. Erik gedraagt zich als een jong veulen in de bergen, terwijl ik als een oude bomma sta te puffen en te zweten.
Hoe Erik zich er vlotjes een weg baande …
Of hoe ik het er sukkelend vanaf bracht…
Achteraf ben ik natuurlijk best trots op wat ik gedaan heb. Als vrouw ga je snel denken aan de calorieverbranding en de extra beweging… 
De kabellift bracht ons veilig naar beneden en toen zijn we het stadje ingelopen om er wandelstokken te kopen. Ik geef toe, de timing kon beter 
maar voor een volgende keer ben ik nu tenminste voorbereid.
Op onze camping was het om 17 uur nog 34 graden en dat verschil voelden we meteen.
Dan maar een paar uurtjes uitgesteld om de bbq in gang te zetten en een visje te bakken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten